اون از دیروز که نزدیک بود برم زیر ماشینو بعدم که اومدم خونه.تلفن بود که از ایران بهمون میشد.آخه شوهر عمه ام فوت کرده خدا بیامورزدش.خیلی مرد خوبی بود.خدا رحمتش کنه.

اینم از این غربت که از همه چیز بی خبر میمونیم و بعدم باید این خبرها رو بشنویم و هیچ کاری از دستمون بر نمیاد.اینم از این.

بعدم دیشب بی خواب شده بودم، آخ که چه کلافم کرد تا تونستم بخوابم اونم از خوابمون که فقط خوابهای جور واجور میدیم و صبح هم بد از خواب بیدار شدم.

امروز هم تا اومدم خونه ناهار خوردم و بعد طبق همیشه اول وبلاگ علی رو نگاه کردو و ماله خودمو.بعد هم رفتم خوابیدم.خیلی فکر اومد تو سرم اما بهش فکر نکردم و آهنگ سیاوش قمیشی رو گذاشتم و چشامو بسم و درست 3 ساعت راحت خوابیدم.واقعا چسبید چون شدید به یک استراحت احتیاج داشتم.

لعنت به این همه احساس من که هیچ ارزشی نداره

الان من هم همین حالت رو پیدا کردم.دلم واسه بچگیام تنگ شده، واسه همه عروسکام که بهترین هم بازیام بودن،دلم واسه خونه مامان بزرگم که بهترین خاطرهای بچگیم رو اونجا گذروندم تنگ شده، آخه اولین نوه دختری هستم ، واسه همین خوب هوامو داشتن ،دلم واسه اون همه پاکی و معصومیت دوران بچگی تنگ شده، کاش میشد به اون زمان برگشت، به اون همه عشق و محبت و صفا، به اون همه صداقت بچگی.به اون همه رویای شیرین و لذت بخش.تنها نگرانیمون عروسکامون بود که یک وقت نکنه خراب بشه یا دوستمون اذیتش کنه آخه فکر میکردیم که اونم مثل ما جون داره و دردش میاد یا مریض میشه.خوش به حال اون دوران.

الان انقدر گرفتاری ریخته رو سرمون که نمدونیم چطوری باید حلش کنیم، انقدر کار و درس داریم که وقتی اعصبانی میشیم و میخواهیم خودمون رو یک طوری آروم کنیم همون عروسکی رو که یک زمانی واسمون جون داشت و خیلی مراقبش بودیم که طوریش نشه رو به طرفی پرت میکنیم و دلمون هم اصلا واسش نمیسوزه که شاید طفلکی دردش بیاد.آدما خیلی زود تغییر میکنند و زود همه قول و قراراشون رو از یاد میبرند و به جایی میرسن که دیگه دلشون واسه هیچ چیز حتی تنها یادگاری بچگیشون تنگ نمیشه و اینه صفت ما آدما.

 گل خزان زده را کرد آبیاری اشک

 کسی غبارغم از چهره ام نخواهد شست

 اگر زدیده نیاید برون به یاری اشک

 رخم ببوسد و بنوازد و به عذر قصور

 به خاک پیش من افتد زشرمساری اشک

 بیار بر لبم ای سینه! هرچه داری آه

 بریز بر رخم ای دیده! هرچه داری اشک

دلم کمی گرفته بود، این شعر رو دیدم بدتر دلم گرفت.

نمیدونم چرا دلم گرفت یکدفعه،شاید به خاطر علی،به خاطر شادی... نمیدونم

اما الان نمیخواهم بهش فکر کنم چون توی بهترین روزهام هستم ، چون دیگه به غم و غصه خیلی وقته که اجازه نداده ام که بیان سراغم.چون زندگی جدید رو با یک دید جدید شروع کردم.

اما دلم واسه خودم با اون همه آرزو و قولهایی که با شادی بی معرفت گذاشته بودم میسوزه.

ای دنیا.........

بگذریم

دعا کنید که امتحاناتم رو خوب بدم و سر حال برگردم.

راستی از همین جا به علی عزیز تبریک میگم به خاطره وبلاگ جدیدش.امیدوارم که همیشه موفق و پیروز باشی گل پسر

خدا جونم شکرت

*به خاطر این همه شادی که توی این چند روز به من بخشیدی

*به خاطر این همه آرامشی که بعد از اون همه دعوا و جنگ اعصاب بهم دادی

*ممنون از اینکه همه چیز داره به روزهای اولش باز میگرده و همه چیز خوب و عالی داره پیش میره

*ممنون از این همه انرژی مثبتی که دارم میگیرم

*ممنون از اینکه روزهای غم و غصه هام سر اومد و روی آرامش و شاد بودن رو بهم نشون دادی

*ممنون از اینکه داری کمکم میکنی که راههای خوب رو برم و درست تصمیم بگیرم

*ممنون از اینکه روی خوب زندگی رو بهم نشون دادی

*ممنون از اینکه یک فرصت دیگه بهم دادی که تا ازش خوب استفاده کنم

*ممنون از اینکه دوباره.....

نمیگم از چی ممنونم،چون قول داده ام که فعلا جریان رو لو ندم

امیدوارم که منو به خاطر اون همه گلگی و اون همه خطاهای بچه گانه که از روی خریتم دچارش شده بودم رو بخشیده باشی

امیدوارم توی تصمیم و اون قولی که هم به خودت و هم به علی داده ام سربلند ازش بیام بیرون.

دیگه اون روزهای تار و کسل کننده و غم و غصه سر اومده،دیگه نمیخوام اون دختری باشم که اشکهاش فقط واسه غم و غصه میریزه،میخوام فقط شاد باشم و از زندگی ام لذت ببرم.

آخه مگه آدم چند دفعه به دنیا میاید؟؟؟ که بخواد اون یکدفعه رو هم خراب کنه و هیچی ازش نفهمه!!!

دوستهای خوبم شاید یک چند وقتی نتونم آپ کنم،چون دیگه نزدیک امتحانات هستش و باید بشینم حسابی درس بخونم.دعا کنید امتحاناتم رو خوب پشت سر بگذارم و شاد برگردم پیشتون

زیاد باهم چت نکردیم چون فقط میخواستم ببینمش.خیلی اروم شده بودم،یک حس خوبی داشتم.

دوست داشتم اون موقعی که اوج دوستیمون بود ببینمش.چون الان من برای اون فقط یک دوست عادی و ساده هستم(یعنی در ظاهر وگرنه هیچی نیستم)

وقتی دیدمش عشقم نسبت بهش صدبرابر شد،تازه فهمیدم که چقدر دوستش دارم ،نمیتونم بگم که چه حسی داشتم اون لحظه،اما میدونم که درکم میکنید.

میخواستم تمام احساساتم رو براش بگم اما نتونستم،چون میدونستم که اگه باز شروع کنم شاید باز ناراحت بشه،نمیخواستم کاری کنم که این دفعه آخری باشه که دارم میبینمش.

بهش گفتم:دیدی سکته نکردم!!! گفت:سکته کردی،داغی نمیفهمی،وایستا چند دقیقه بگذره متوجه میشی

داشت برای خواهرش توی استرالیا فال حافظ میگرفت که ازش خواستم برای من هم بگیره چشمام رو بستم و منتظر  شدم که این فال اومد:

بی تیغم گر کشد دستش نگیرم  وگر تیرم زند منت پزیرم  کمان ابروی ما راگل بزن تیر  که پیش دستو بازیت بمیرم  غم گیتی گر از پایم در آرد  بجز ساغر که باشد دستگیرم  بر آی ای آفتاب صبح امید  که در دست شب هجران اسیرم  به فریادم رس ای پیر خرابات  به یک جرعه جوانم کن که پیرم  به گیسوی تو خوردم دوش سوگند  که من از پای تو سربر نگیرم  بسوزد این خر گیه تقوای تو حافظ  که گر آتش شوم در وی نگیرم

خلاصه اینکه شب خیلی خوبی بود.میدونم که راهی واسه برگشت به روزهای قبل برام موجود نیست،چون جایی دیگه توی قلبش ندارم،داره سعی میکنه که من امیدوار بهش نشم،اما نمیدونه من چه حالی دارم،اما من منتظرم که یک اتفاق خوب یا یک معجزه هستم که باز همه چیز به حالت اول بازگردد،دارم سعی میکنم که این تغییرات زود اتفاق بی افتد.