کاش باورش میشد که من تغییر کردم و اون مینای قبلی نیستم،کاش یکم دلش تنگ میشد برام.عجب رویی دارم من،آخه دیگه واسه چی اون باید دلش واسه من تنگ بشه از نظر اون همه چیز تموم شد،اون حتی الان نمیدونه چند وقته که دیگه با هم نیستم.آخ که من چقدر پرتوقع هستم.

موندم بین یک دوراهی،نمیدونم هنوز عاشقشم؟؟؟ نمیدونم هنوز دوستش دارم،هیچی نمیدونم.طرز فکرم عوض شده،دیگه مثل قبل نیستم،شدم یک دختر کم طاقت و کم حوصله،دیگه مثل قبل اشکم در نمیاد و همین داره اذیتم میکنه،منی که با کوچک ترین حرف اشکم در میامد،حالا حتی با مرور کردن خاطرهام هم اشکم در نمیاد و فقط خودم رد دارم زجر میدم،خیلی خستم و تنها و هیچی این تنهایی رو پرنمیکنه.

دیگه مثل قبل عشق اینکه بشینم و با کسی که دوست دارم رو چت کنم رو ندارم،این چند وقته شاید ساعتها آنلاین باشم،اما خودم پای کامپیوتر نباشم،حوصله حرف زدن با کسی رو ندارم،اما احتیاج به راهنمایی دارم.وقتی کسایی رو میبینم که باهم چقدر خوبن و چقدر عاشقن داغون میشم و از خودم بدم میاد که چقدر ضعیف و کم عرزه بودم که نتونستم عشقم رو واسه خودم نگه دارم. میدونم که دیگه من توی قلبش جایی ندارم،میدونم که کسی جای منو توی قلبش داره پرمیکنه،اما نمیتونم باور کنم که اون بخواهد همیشه با اون بمونه و ازدواج کنه.میترسم از اون روزی که بهم خبر بدن که داره عروسی میکنهحتی فکر کردن در موردش هم عذابم میده.

خدا جونم میدونم که نمیتونی ناامیدی بندت رو ببینی.اما دست خودم نیست،بعضی موقها بدجوری دلتنگش میشم.

میدونم که صدامو میشنوی،پس یکم راهنمایم کن،یکم کمکم کن،باور کن که دیگه تحملم تموم شده و یدگه کشش این تنهایی رو ندارم.

خدا صدامو میشنوی؟؟؟؟

درسته که اسباب کشی کردم به یک وبلاگ دیگه،اما دلیل نمیشه که دیگه اینجا چیزی ننویسم،تمام خاطرهام چه خوب چه بد رو اینجا نوشتم پس به این زودیها دست از سر اینجا بر نمیدارم.

توی وبلاگ جدیدم سعی میکنم بیشتر خاطرهای خوب رو بنویسم و اینجا هم دلتنگیهامو.

دیگه با اجازتون داریم رفع زحمت میکنیم و از اینجا میریم به یک خونه جدید.

دیگه هر بدی و خوبی دیدید حلال کنید.

این هم از آدرس وبلاگم www.vadodi.de

بهترین ها رو براتون آرزومندم

قربان همگی

خواهر کوچکتان مینا

خدا از من پرسيد : «دوست داري با من مصاحبه كني؟»

گفتم : «اگه وقت داشته باشي»

خدا لبخندي زد و گفت:

«زمان من ابديت ِ ... چه سوالايي تو ذهنت داري كه دوست داري ازم بپرسي؟»

پرسيدم: «از چه چيز ِ آدما بيشتر تعجب ميكني؟»

خدا جواب داد...

«اينكه از دوران كودكي خود خسته مي شن و عجله دارن كه زودتر بزرگ

 شن...و دوباره آرزوي اينو دارن كه يه روز بچه شن»

«اينكه سلامتي خودشون رو به خاطر بدست آوردن پول از دست مي دن و

 بعد پول خودشون رو خرج مي كنن تا سلامتي از دست رفتشون رو دوباره

 بدست بيارن»

«اينكه با نگراني به آينده فكر مي كنن و حال خودشون رو فراموش مي كنند

 طوري كه نه در حال و نه در آينده زندگي مي كنن»

«اينكه طوري زندگي مي كنند كه انگار اصلا نمي خوان بميرن و طوري مي

 ميرن كه انگار اصلا زنده نبودن»

دست خدا دست منو گرفت و چند دقيقه تو سكوت گذشت....

بعدش پرسيدم :

«به عنوان پروردگار ، دوست داري كه بنده هات چه درسهايي تو زندگي ياد

 بگيرن؟»

خدا گفت:

«اينكه ياد بگيرن نمي تونن كسي رو وادار كنن تا بهشون عشق بورزه. تنها

 كاري كه مي تونن انجام بدن اينه كه اجازه بدن خودشون مورد عشق

 ورزيدن واقع بشن»

«اينكه ياد بگيرند كه خوب نيست خودشون رو با ديگران مقايسه كنن»

«اينكه بخشش رو با تمرين بخشيدن ياد بگيرن»

«اينكه رنجش خاطر عزيزاشون فقط چند لحظه زمان ميبره ولي ممكنه

 ساليان سال زمان لازم باشه تا اين زخمها التيام پيدا كنه»

«ياد بگيرند كه فرد غني كسي نيست كه بيشترين ها رو داره بلكه كسيه كه

 نيازمند كمترين هاست»

«اينكه ياد بگيرند كسايي هستن كه تونا رو مشتاقانه دوست دارن اما هنوز

 نمي دونن كه چطوري احساساتشون رو بيان كنن يا نشون بدن»

«اينكه ياد بگيرند دونفر ميتونن به يه چيز نگاه كنن و اونو متفاوت ببينن»

«اينكه ياد بگيرند كافي نيست همديگر رو ببخشن بلكه بايد خودشون رو هم

 ببخشن»

با افتادگي به خدا گفتم:

«از وقتي كه به من دادي ممنونم»

و گفتم : «چيز ديگه اي هم هست كه دوست داشته باشي اونا بدونن؟»

خدا لبخندي زد و گفت...

«فقط اينكه بدونن من اينجا هستم»

«هميشه»

هر کسي سهم خودش را طلبيد

او گفت :آن روز كه خود را نثار عشق كردم باور داشتم كه زندگی یعنی اهدای عشق به آنكه می پرستی و تنها همین.اما امروز فهمیدم كه زندگی كارزاری جز شكست نیست .

آن روز او را تصویر زندگی میدانستم كه برایم حتی زیباتر از زندگی تجلی می نمود و امروز با یاد او حادثه مرگ برایم ملموس تر جلوه می كند .

وقتی او را خواستم حس كردم پایان بی قراری ام فرا رسیده است و امروز از همیشه تنهاترم.پریشانیم را در نداشتن می پنداشتم و امروز پس از داشتن تا همیشه افسرده ترم .

اعتماد به او را مظهر خوشبختی می اندیشیدم و امروز با اكسیژن بد بینی نفس میكشم .

پس گفت:دیروز را چون خیالی پندار كه گرانبهاترین تجربه را به تو بخشیده و بس.امروز از خواب برخیز و با فراموشی كابوس دیشب با خردمندی گام بردار.

این بار پیش از آنكه عشقت را بیابی عباراتی را برای خود معنا كن .

نخست عشق چیست ؟دوم نیاز چیست ؟و سوم فرق میان این دو چیست ؟

عشق به معنای قدرت است و نیاز یعنی ضعف.

عاشق بودن یعنی رها شدن و حال آنكه نیازمند بودن یعنی زندانی شدن .

پس اگر عاشقم او را می پرستم و دوری ازاو به منزله اسارتم نیست . چرا كه اسارت یعنی وابستگی و وابستگی به معنای نیاز .

حال آنكه من با پرستش عشق خودم را رها می سازم .

اگر آن عشق حقیقی است به سویم باز میگردد و در غیر اینصورت خودم را آزاده ای می پندارم كه با تپش میلیار دها سلول در بدنم در هستی به پرواز درامده ام . چه احساسی بر تر از سبكی و پرواز .پرواز تا نهایت بودن پرواز تا رسیدن .حس كردن . خواستن و با عشق زندگی كردن.

---

امیدوارم که هم خودم همه شما دوستهای خوبم بتونیم از این گفته ها استفاده کنیم.

چون خودم خیلی وقت بود که دنبال معنی  عشق و نیاز و فرق بین این دو میگشتم.حالا دیگه خوب میدونم که معنی اینها چی میشه.

عشق یعنی مستی و دیوانگی

عشق یعنی تا جهان بیگانگی

عشق یعنی به دار آویختن

عشق یعنی اشک حسرت ریختن

عشق یعنی در جهان رسوا شدن

عشق یعنی مست و بی پروا شدن

عشق یعنی انتظار و انتظار

عشق یعنی هرچه بینی عکس یار

عشق یعنی...

---

 شرمنده که دیگه خاطره ای یا اتفاقی رو نمینویسم.چون دیگه خیلی وقته نه اتفاقی پیش میاد نه دیگه سراغ خاطرههام میروم که بخوام بنویسم.اما فعلا این شعرها رو داشته باشید تا باز شروع کنم براتون نوشتن.

 که وادی خاموشان نباشد!؟

من فریادم،

تکونم ندهيد , روياهايم فرار مي کنند . صدايم نکنيد , آرزوهايم مي ترسند . بيدارم نکنيد , هنوز قدري وقت هست ... قدري بيشتر مي شود خوابيد , قدري بيشتر مي شود بي خيال , اشک مستي ريخت . بيدارم نکنيد
بخوان , لالاييهايت را ادامه بده ... قصه اي نو بگو ... انگشتانت را بکش بر چشمان خيسم . پيشم بمان , آرامشت را مي خواهم , مي خواهم از تاريکي بگذرم , برق چشمانت لازمم مي شود
تو بگو: ميشه بدون عينک دودي هم تو خيابون قدم زد
من بگويم: پس چطوري اشکهايم رو ازت پنهان کنم ؟
تو بگو: پشت رز باغچه دلت
من بگويم: همه را چيدم و تقديمت کردم
تو بگو: اما دستانت به زور رهايشان کردند
من بگويم: خواستم خارش تو دستانم باقي بماند
تو بگو: پس خودت جايي براي گم شدن پيدا کن
من بگويم: آغوشت را پيدا کردم
تو بگو: ديگه نمي گذارم بروي
من بگويم: يادم باشد چترم را هم بردارم , ترديد بر سرم نبارد
لبانم تشنه است . حسرت ... مزه اي تلخ را به من عيدي داد . بر لبانم هوس بوسه چيني از غنچه هاي نشکفته , لانه کرده ... مينوشي ؟ به نيم نگاهت مي فروشمش . اصلا ... يک نگاه بده و همه را ببر
بوسه هاي گناه همانيست که ديگران نمي فهمند , تو مي نوشي و ديگران منع ميکنند و تو با
لذتي غريب ادامه مي دهي ... آسمان هم مست ما مي شود , مي دانم .. امشب نيز يادش مي رود ستاره هايش را پهن کند
در اين ظلمات شبانه من مي مانم و لالاييهاي چشمان براقت

راستی روز زن رو هم به همه دوستان گلم تبریک میگم، مخصوصا به خواهر خوبم آیدا و شادی گلم.

 شاگردی از استادش پرسيد:" عشق چست؟ "
استاد در جواب گفت: " به گندم زار برو و پر خوشه ترين شاخه را بياور. اما در هنگام عبور از گندم زار، به ياد داشته باش که نمی توانی به عقب برگردی تا خوشه ای بچينی! "
شاگرد به گندم زار رفت و پس از مدتی طولانی برگشت. استاد پرسيد: "چه آوردی؟ "
و شاگرد با حسرت جواب داد: " هيچ! هر چه جلو ميرفتم، خوشه های پر پشت تر ميديدم و به اميد پيدا کردن پرپشت ترين، تا انتهای گندم زار رفتم ."
استاد گفت: " عشق يعنی همين! "
 شاگرد پرسيد: " پس ازدواج چيست؟ "
استاد به سخن آمد که : " به جنگل برو و بلندترين درخت را بياور. اما به ياد داشته باش که باز هم نمی توانی به عقب برگردی! "
شاگرد رفت و پس از مدت کوتاهی با درختی برگشت . استاد پرسيد که شاگرد را چه شد و او در جواب گفت: " به جنگل رفتم و اولين درخت بلندی را که ديدم، انتخاب کردم. ترسيدم که اگر جلو بروم، باز هم دست خالی برگردم."
استاد باز گفت: " ازدواج هم يعنی همين!

برنامه ریزی جدید

سلام سلام

حالم کمی بهتره و همه اینها رو مدیون خواهر گلم آیدا جان هستم.

از اون وضعیت غم و غصه کمی فاصله گرفتم و دارم کم کم خودم رو پیدا میکنم و برنامه ریزی جدیدی رو شروع کردم و میخواهم ایندفعه جدی جدی پیش برم.اول از همه احساسم رو کم کردم  چون میخواهم دیگه از اون حال و هوا در بیام و بزرگتر بشم.نمیگم احساسی بودن چیزه بدی، اما مال من  خیلی زیادی بود دیگه.برنامه بعدی من هم اینکه میروم ری-کی.امروز اولین جلسه رو رفتم و جزوه رو گرفتم واسه آشنایی بیشتر.فعلا این برنامه ریزی ها رو داشته باشید تا بقیه رو لو بدم.

و هميشه بچه بوديم

حالام زیاد جالب نیست.یعنی خوب بودم اما از دیشب که با فرانک حرف زدم باز قاطی کردم،طفلکی خیلی دلش گرفته بود درد دل کرد،اما انقدر گریه کرد که منم گریه ام گرفت،هرکاری کردم آروم نمیشد و مثل ابر بهار از دست آرش گریه میکرد،تمام احساسش رو میفهمیدم،اما اون حرف کسی توی سرش نمیرفت و حرف خودش رو میزد،انقدر گفت و گریه کرد که دیگه نتونستم جلوی خودم رو بگیرم و ازش خداحافظی کردم و توی تنهایی خودم گریه کردم،دیشب بدجوری دلم واسش تنگ شده بود،فقط تونستم یک دو روز از فکرش بیام بیرون.اما از دیشب باز دلم هواش رو کرده اما حیف...

بگذریم مدرسه هم داره نفسهای آخر این سال تحصیلی رو میکشه و یه ۲ هفته  دیگه تعطیل میشویم و من تازه بدبختیم شروع میشه،لااقل تا مدرسه بود نصف فکرم رو مشغول میکرد اما از وقتی که تعطیل بشویم میدونم چه بلایی سرم میاد.مهسا هم که میره مسافرت من تنها میشوم.

ای خدا جون...

هیچی شکرت.

امروز باهمدیگر چت کردیم و اون حرفهایش رو بهم زد، منم حرف داشتم اما اگه حرفهایم رو میزدم دردی رو دوا نمیکرد، پس حرفی نزدم.

دیگه واسه همیشه میخواهم فراموشش کنم، میخواهم مثل خودش زندگی خودم رو بکنم و فقط به فکر خودم باشم و فقط واسه خودم باشم، دیگه کاری هم با عشق و عاشقی ندارم.

مثل همیشه راست میگفت و حق داشت.من هیچ کاری نتونستم براش بکنم و هیچی براش نبودم من یک دختر بد و کثیف.نمیخواهم کسی حق رو به من بده و دلش بسوزه.به فکر خودتون باشید که این مسایل واسه خودتون هم پیش خواهد آمد.

دیگه پرونده دلبرک آلمانی تموم شد.

با توم که وقتی فهمیدی من مینا دوست علی هستم و از من حالش رو پرسیدی و من گفتم که دیگه باهم نیستیم، برگشتی بهم گفتی خاک تو سر کنن.چرا علی رو ول کردی خره؟! بدم بهم گفتی علی رو ول کن که توی یک وادی دیگست. گفتی که باید با سیاستی که مرجان داشت برم جلو.اما دیگه به اونجاها ایندفعه نرسید.حالا خیالت راحت بشه که دیگه همه چیز تموم شد.بدم چرت و پرتهای دیگه بارم کردی.کاش علی میدونست چطور دوستی داره و خودش خبر نداره.آخه تو هم دوستی؟!

بگذریم...

دیگه تموم شد و داریم میریم دنبال زندگی خودمون.امیدوارم که بتونم به حالت اولم برگردم، به اون همه آرامش و اعصاب آروم.برام دعا کنید.

شاید یک چند وقتی آپ نکنم.چون میخواهم یک برنامه درست حسابی واسه خودم بریزم و راه درست و تصمیم حسابی بگیرم. به امید خدا

مواظب خودتون باشید و سعی کنید که هیچ وقت همدیگر رو اذیت نکنید و همدیگر رو بازیچه خودتون قرار ندید.

شادی،آیدا،فرانک،مهسا، دوستهای خودش، همه و همشون راست میگن و حق دارن.

شادی از اول زیاد موافق این دوستی نبود چون منو میشناخت و میدونست که برام سخته.حالا هم بهم میگه که من گفته بود حالا دوست شدی وقتی که جدا شدید چرا باز برگشتی؟؟؟

آیدا بهم گفت وقتی از یک سوراخ گزیده شدی چرا باز دست توش کردی،مگه آسمون سوراخ شد و فقط شما دوتا افتادید پایین؟؟؟

فرانک که طفلکی شده همدرد خودم و میگه فقط فراموشش کن.

مهسا که میدونم دیگه کلافه است از دستم و داره بهم میفهمونه که غصه خوردن چیزی رو عوض نمیکنه و  باید فراموشش کنم با اینکه شاید خیلی برام سخت و گرون تموم بشه.

دوستهای خودش هم که میگن بی خیال علی بشو، اون نمیتونه،اون اعتمادش نصبت به دخترا صفر،بعد از نگار.........باز همه چیز ربط پیدا میکنه به نگار و کاراش و خاطرهاش و اعصاب خورد کردن من.آخه وقتی خود شما دوستاش این مسله رو هنوز به خوبی به یاد دارید چطوری میخواهید علی فراموشش کنه؟؟؟ ایکدفعه نشد یکی از اینها بخواد چیزی بگه و از نگار حرف نزنه.

بابا چرا نمیخواهید اونو واسه خودتون بکشیدش و از یاد ببریدش.اونوقت به من میگید که فکرش رو نکن و زندگی خودت رو بکن.یکی از دوستان میگفت: علی ناراحت شد که تو به نگار ایمیل زدی،چون نمیخواست نگار بفهمه که با کسه دیگه ای دوست شده،اما من مخصوصا این کار رو کردم چون دلم میخواست نگار بفهمه که دیگه علی بهش فکر نمیکنه و همه چیز تموم شده است.شاید کارم به قول اون بد بود اما...نمیدونم.

موندم سر یک دوراهی ، دوراهی که چه عرض کنم سر یک چند راهی، میخواهم به حرف همه اینها گوش کنم و زندگی ام رو بکنم،اما تا تصمیمش رو میگیرم منصرف میشوم،تا میام فقط واسه یک چند لحظه از یاد ببرمش،یاد یک چیز، یا یک اتفاقی می افتد که باز همه چیز بهم میخوره،میخوام باورم بشه که دیگه اون قصد برگشت نداره اما باز یکی از دوستان یک راه جلوی پام میزاره میگه شاید اگه این کارو بکنی برگرده با اینکه من علی رو خوب میشناسم که خیلی کینه ای و شاید حالا حالا ها راضی نشه که برگرده، تو که اینو میدونی چرا پیشنهاد میکنی؟!

از دست خودم و از دست این همه راهای مختلف خسته شدم دیگه دارم قاطی میکنم.نمیتونم درست تصمیم بگیرم.

اما توی همه اینها بیشتر حرفهای آیدا داره به کمکم میاد.امیدوارم که بتونم از کمک هاش به خوبی و درست استفاده کنم.

اما علی فقط یکبار فقط یکبار دیگه میخوام باهات حرف بزنم دارم از این همه حرف که توی دلم جمع شده میترکم،بهت احتیاج دارم ،میدونم باز دارم خودمو کوچیک میکنم اما فقط واسه یکدفعه دیگه بذاز حرفهامو بهت بزنم شاید آروم گرفتم گلم.

کاش...

مثل همشه کاش... اگر...نمیدونم این ای کاش ها و اگر ها چه موقع میخواهد به واقعیت بپیونده.

دیروز رفته بودم پیش مهسا دوستم، چون قرار بود شبش بریم رادیو پاسارگارد واسه برنامه(بعضی موقع ها سر میزنم.برنامه های جالبی داره) تا پیشش بودم کمی درد دل کردم و سبک شدم، طفلکی خیلی خودش کم گرفتاری داره باید مشکلهای من رو بشنوه.حدود ۱۰۰۰ دفعه آهنگ نشکن دلمو محسن یگانه رو گوش کردیم و من گریه کردم.(شانس آوردیم نوار نبود،وگرنه نواره پاره میشد، از بس که گوش دادیم)اصلا دیروز حال و هوای عجیبی داشتم، انگار که چیزی رو گم کرده باشی و نتونی پیداش کنی و کلافه بشی.دلم خیلی تنگ بود وقتی که رسیدم خونه مهسا اینا بارون گرفت.(از وقتی که علی رفته همه آسمون همیشه گریه داره به حال من و هم چشمام همیشه بارونیه) عجب بارونی بود همونی که دلم میخواست زیرش بایستم و خیس بشوم که همیطور هم شد.

خلاصه شب رفتیم رادیو، خوب بود و خوش گذشت، ناناز خانوم هم اومده بود، قرار شد هر وقت کلاس ریکی اش برگذار شد منو خبر کنه.همه چیز خوب بود و خوش میگذشت یعنی سعی میکردم که به چیزی فکر نکنم که نتونستم به خودم غلبه کنم و رفتم سر کامپیوتر و یک راست رفتم وبلاگ علی رو دیدم، دست خودم نبود وقتی خوندمش بی اختیار گریه کردم و بعد افتادم به هق هق.خدا خیر بده مهسا رو که پیشم بود و تونست آرومم کنه وگرنه نمیدونستم تا کی به گریه کردنم ادامه میدادم.آروم شده بودم اما از شانس بدی که من دارم وقتی که ناراحتم و گریه میکنم  صورتم قسنگ بهم میریزه و همه میفهمن که باز من قاطی کردم.رفتم دارز بکشم که نازی خانوم بهم گفت: نبینم ناراحتی، چت شد یکدفعه؟؟؟ گفتم: هیچی و خوشبختانه دیگه سوال نکرد.تقریبا ۱ساعت خوابیدم و از شانس خوبی که دارم وقتی اینطوری میشوم و میخوام بخوابم هیچ فکری سراغم نمیاد و میتونم راحت بخوابم.خواب خوبی بود چون از اون حالت در اومدم.

فقط ای کاش واسه یکدفعه میتونستی اشکام رو ببینی که بفهمی وقتی بهت احتیاج دارم و نیستی چه حالی میشوم.دلم اندازه دنیایی که توش هستیم گرفته و تو نیستی که مثل همیشه آرومم کنی گلم.

منه دیوونه که حتی حلقه دیده بودم و به علی نشون داده بودم و اونم خوشش اومده بود.وقتی قیمت حلقه ها رو دیدیم دود از کلمون بلند شد گفتم بهش: علی اینا که خیلی گرونن؟؟! گفت: خودم میخرم برات خانومی من.وای خدا چه روزهایی بود. قرار بود وقتی ۱ یا ۲ سال دیگه میره پیش خواهر ملبورنیش اندازه ۱۵ روز هم بیاد آلمان که همدیگر رو ببینیم.چه نقشه هایی واسه اومدنش کشیده بودم، همه جاهایی رو که میدونستم خوشش میاد و واسش باید جالب باشه رو انتخاب کرده بودم، میخواستم توی اون مدت بهش خوش بگذره و من از وجودش لذت ببرم که اونم....

خدا جونم انگار شکست خوردن من و تنها شدن من خیلی خوبه که این کارا رو داری با من میکنی.آخه تو که میخواستی دوباره ازم بگیریش چرا دوباره بهم برش گردوندی که اینطوری باز ازم چداش کنی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

بگذریم...

مهسا جونم دوست خوبم امیدوارم توی تصمیمی که گرفتی موفق بشی و به همه اون چیزهایی که میخواهی برسی و خوشبخت بشی.این تنها آرزوی من برای توست.از خدا بهترین ها رو برات خواستارم.

تو هم میری سر زندگیت و من باز تنها میشوم، شادی که رفت و دیگه سراغی از این دختر دایی اش نمیگیره.تو هم که بری من خیلی تنها میشوم.

خیلی دوستت دارم مهسای عزیز