دوتا درخت اقاقی بود؛... کوچه بود؛... دیوارهای کشیده بود؛... پنجره بود؛... موهای بلندِ سیاهِ تو بود؛... ظهر بود؛... داغ بود؛... بوسه بود؛... و عبور بود؛...

.

تو اول عاشق شدی یا من؟... یادم نیست!... اما تو لب­خند می­زدی!

دوتا بودیم!... بهانه­های ساده­ی دیدار، آش ِنذری و کتابِ تاریخ بودند. بهانه­های ساده­ی دیدار، تمرین روزانه­ی بلاتکلیف و سوآلاتِ ساده­ی ریاضی بودند.

.

تو اول نگاه کردی یا من؟... یادم نیست!... ولی مادربزرگ، زنده بود!

.

زیر درختِ اقاقی نشستیم و زمان نشست. تو رو به روی من نشستی، من رو به روی آیینه... و چه زود می­گذرد این زمان در آیینه!

دوتا بودیم!... و آدم­ها همیشه دوتا هستند، مگر آن­که تنها شوند. و آدم­ها هیچ­گاه دوست ندارند که تنها شوند. و تنهایی دردِ بزرگی ست! حتا تمام رُفتگرهای محله­ی عشق ـ که هر روز، خُرده ریزه­های قلب­های شکسته را جارو می­کنند ـ می­دانند که آدم­ها برای تنها شدن، همیشه اول دوتا آدم­اند؛ یکی تو، و دیگری هم تو!

...و وقتی «تو» برَوی، «من»، دیگر نیستم؛ که «من»، «تو» بودم؛ که من «تو» ماندَم؛ که من «تو» هستم؛ و همیشه این بوده و هست که آدم­ها برای دوتا شدن، تنها می­شوند، اما نمی­دانند که تنهایی از آن­ها، هیچ چیزی به جا نخواهد گذاشت.

...و این معادله­ی سختِ ریاضی را ما هیچ­گاه در کتاب­های درسی­ی ساده­مان نخوانده­ایم که دو، منهای یک، صفر است. و همیشه صفر است و از حاصل ِتفریق دو انسان، صفر است که باقی می­ماند.

یک، فقط برای کتاب­های درسی­ی ریاضی­ی ساده­ی ماست که بدانیم «یک»ی هم هست. و «یک»ی هم می­تواند باشد و شاید خدا، یکی ست!

.

یادم نیست که من اول رفتم یا تو؟... اما پاییز بود.

...و پاییز همیشه زرد است؛ و غمگین است؛ و بوی سفر می­دهد تمام خیابان­هایی که به کوچه­ی ما منتهی می­شدند؛ و ما پاییز بود که صفر شدیم!

...و ما پاییز بود که قلب­های­مان را گذاشتیم تا رُفتگران کوچه­ی عشق، فردا صبح، با کیسه­های زُباله­ی هرروزه­شان، به جایی دور ببَرند و در آتش بیاندازند و بسوزانند تا شاید دوباره از آن، قلبی دیگر را بازْیافت کنند!... وقلبی دیگر را... و قلبی دیگر را...

اما همیشه و همواره، همان قلبِ اول، بوی عشق ِتازه می­دهد.

...و همیشه همان قلبِ اول است که هوای­اش بهاری ست و کوچه­های­اش اقاقی دارد و زیر اقاقی­های­اش دوتا نگاه نشسته­اند و به یکدیگر خیره­اند و سوآل­های ساده­ی تاریخ و ریاضی را از هم می­پرسند که: «کِی عاشق شدیم؟» و «چه­گونه حاصل ِتفریق ِیک از دو، صفر می­شود؟» در حالی که مادربزرگ همیشه می­گفت: «حاصل جمع یک و یک، باز هم یک است!»

...و چرا ما از این معادله­ی قدیمی و ساده، به سخت­ترین معادلاتِ زنده­گی رسیدیم؟... مگر میان درس­های تاریخ ما، عشق نیست که همیشه حمله­ی آن سردار و خون­ریزی این شهریار را می­خوانیم؟

یعنی در طول تاریخ، هیچ­کس عاشق نشده بود؟

.

من اول عاشق شدم یا تو؟... یادم نیست!... اما بهار بود!

درختِ اقاقی خشکید؛... کوچه خالی شد؛... دیوارها فروریخت؛... پنجره­ها شکست؛... موهای بلند تو، سپید گشت؛... غروب شد؛... سَرد شد؛... بدرود گفتیم؛... و اینک؛... هر دو، مسافریم. تو آن سوی دنیا؛ من این سوی دنیا...

...و هنوز، «یک» با «یک»، جواب­اش «یک» است!